Βιώσιμο Ζεφύρι: Όραμα ή Ουτοπία;

17.4.2009

ΒΙΩΣΙΜΟ ΖΕΦΥΡΙ: ΟΡΑΜΑ ή ΟΥΤΟΠΙΑ;

http://viosimozefyri.wordpress.com

viosimozefyri@gmail.com

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

6/2009

ΦΤΩΧΕΙΑ ΚΑΙ ΑΝΙΣΟΤΗΤΕΣ:

ΠΟΙΟ ΜΕΛΛΟΝ ΓΙΑ ΤΗ ΔΥΤΙΚΗ ΑΤΤΙΚΗ;

Πρόσφατη ανακοίνωση της ΕΣΥΕ για το εισόδημα και τις συνθήκες διαβίωσης στη χώρα μας (περίοδος αναφοράς το 2006) επιβεβαιώνει την πολύ υψηλή σχετική φτώχεια στη χώρα μας (20% του πληθυσμού), την πολύ υψηλή εισοδηματική ανισότητα (το πλουσιότερο 20% του πληθυσμού απολαμβάνει εξαπλάσιο εισόδημα σε σχέση με το φτωχότερο 20% του πληθυσμού) και την πολύ υψηλή φτώχεια των παιδιών (23% για παιδιά 0-17 ετών). Δεδομένης της παγκόσμιας αλλά και εθνικής οικονομικής κρίσης (μείωση μεγέθυνσης, αύξηση ανεργίας), αναμένεται τα αντίστοιχα ποσοστά για την περίοδο 2007-2009 να είναι ακόμα πιο αρνητικά.

Ωστόσο, τα γενικά στοιχεία για το σύνολο του πληθυσμού «κρύβουν» σε μεγάλο βαθμό την ακόμα πιο τραγική (οικονομικά-κοινωνικά-εργασιακά) κατάσταση συγκεκριμένων ομάδων του πληθυσμού. Η κοινωνική και οικονομική σύνθεση του πληθυσμού της Δυτικής Αττικής (εργατικά και χαμηλά-μεσαία υπαλληλικά στρώματα, μειονοτικές ομάδες) σε συνδυασμό με τη διαχρονικά και συστηματικά εμπεδωμένη υποχρηματοδότηση κοινωνικών υποδομών συμβάλλουν στην ολοένα και ενισχυόμενη περιθωριοποίηση τμημάτων των συμπολιτών μας. Η γενική αναπτυξιακή στρατηγική των ισχυρών μητροπολιτικών περιφερειών «αρνείται» να ενσωματώσει τις διαστάσεις της κοινωνικής και περιβαλλοντικής αειφορίας και δικαιοσύνης στον όποιο σχεδιασμό με ποικίλες αρνητικές συνέπειες (πχ. μη πρόσβαση σε υπηρεσίες και αγαθά, «αποβολή» από δημόσιους χώρους που προορίζονται για εμπορική εκμετάλλευση, στιγματισμός κοινωνικών ομάδων).

Η Πρωτοβουλία για ένα Βιώσιμο Ζεφύρι πιστεύει ότι μόνο μέσω της επιστημονικής μελέτης και ανάδειξης των οικονομικών και κοινωνικών προβλημάτων- στη βάση οριζόντιων αρχών και αξιών (πχ. χωρική και κοινωνική δικαιοσύνη)- είναι εφικτή οποιαδήποτε διάγνωση και αντιμετώπιση των τοπικών ζητημάτων. Η επιστημονική μελέτη αυτή δεν είναι «εργαστηριακή», «εσωστρεφής», «οχυρωμένη». Είναι μελέτη ανοικτή στο κοινό, είναι μελέτη που συνδιαμορφώνεται από τους ίδιους τους πολίτες και τις οργανώσεις τους, είναι ένα ανοικτό πεδίο συνεισφοράς και διαλόγου μέσω του οποίου επιχειρείται η οικοδόμηση μιας άλλης αφήγησης για το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον των τοπικών κοινωνιών μας.

Με άξονα αυτές τις αρχές και αξίες, ενθαρρύνουμε τους δημότες, κατοίκους, επαγγελματίες και ενεργούς φορείς της πόλης μας και γενικά της Δυτικής Αττικής να συμμετέχουν με τις δυνάμεις τους για τη διάχυση πληροφορίας, να ενθαρρύνουν πρωτοβουλίες παρέμβασης, να ενισχύσουν προσπάθειες συμμετοχικών και διερευνητικών δραστηριοτήτων. Ιδιαίτερα στο πεδίο της φτώχειας και των κοινωνικών ανισοτήτων, καλούμε τους συντοπίτες μας να σκεφτούν τους δομικούς λόγους και μηχανισμούς γένεσης των φαινομένων αυτών και να αξιολογήσουν τις παρεμβάσεις των τοπικών αρχών (Δήμοι, Νομαρχία, Κεντρικές Υπηρεσίες) με κριτήριο την κοινωνική δικαιοσύνη.

Δεν αρκεί απλώς οι Δήμοι να καταγγέλλουν την έλλειψη κοινωνικής πολιτικής από μέρους της Πολιτείας. Απαιτείται οι Δήμοι να αναδείξουν το δικό τους κοινωνικό πρόσωπο μέσω αντίστοιχων προτεραιοτήτων στους προϋπολογισμούς και τις δράσεις τους. Δυστυχώς, τα πρόσφατα δημοσιευθέντα επιχειρησιακά προγράμματα των Δήμων της περιοχής μας δεν ενσωματώνουν τις αρχές της κοινωνικής και περιβαλλοντικής αειφορίας, απλώς αποτελούν κακέκτυπα εταιρικών επιχειρησιακών σχεδίων και ουσιαστικά απαρνούνται την ποικίλη φύση τους ως πολιτικών και κοινωνικών οργανισμών. Η φτώχεια και οι κοινωνικές ανισότητες είναι πρωτίστως ζήτημα πολιτικό. Χωρίς όμως ουσιαστικούς τοπικούς πολιτικούς οργανισμούς, ποιο το μέλλον;

23.3.2009

ΒΙΩΣΙΜΟ ΖΕΦΥΡΙ: ΟΡΑΜΑ ή ΟΥΤΟΠΙΑ;

http://viosimozefyri.wordpress.com

viosimozefyri@gmail.com

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

5/2009

ΕΘΝΙΚΗ ΕΟΡΤΗ 25^ης ΜΑΡΤΙΟΥ

«…Τα φυσικά δίκαια είναι: πρώτον το να είμεθα όλοι Ίσοι και όχι ο ένας ανώτερος από τον άλλον^. δεύτερον να είμεθα ελεύθεροι, και όχι ο ένας σκλάβος του αλλουνού^. τρίτον να είμεθα σίγουροι εις την ζωήν μας και κανένας να μην ημπορή να μας την πάρη αδίκως και κατά την φαντασίαν του…».

Νέα Πολιτική Διοίκησης – Ρήγας Βελεστινλής,

«Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ

Μεγάλα κ’ υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη.

Και κάθομαι και απελπίζομαι τώρα εδώ.

Άλλο δεν σκέπτομαι: τον νουν μου τρώγει αυτή η τύχη^.

διότι πράγματα πολλά έξω να κάμω είχον.

Α όταν έκτιζαν τα τείχη πώς να μην προσέξω.

Αλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον.

Ανεπαισθήτως μ’ έκλεισαν από τον κόσμο έξω»

Τείχη- Κ.Π.Καβάφης

23.3.2009

ΒΙΩΣΙΜΟ ΖΕΦΥΡΙ: ΟΡΑΜΑ ή ΟΥΤΟΠΙΑ;

http://viosimozefyri.wordpress.com

viosimozefyri@gmail.com

4/2009

ΔΙΕΘΝΗΣ ΗΜΕΡΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ:

Επισημάνσεις για τη Δυτική Αττική

Με αφορμή τη Διεθνή Ημέρα για την Κοινωνική Εργασία (27.03.2009), η «Πρωτοβουλία για ένα Βιώσιμο Ζεφύρι» νιώθει την ανάγκη να επισημάνει τα εξής:

α) Οι Κοινωνικές Υπηρεσίες είναι (ή πρέπει να είναι) θεσμικά οργανωμένες και ενταγμένες σε ένα ευρύτερο οργανωτικό πλαίσιο (πχ., ΟΤΑ α ή β βαθμού). Τα ποικίλα «κοινωνικά προγράμματα» σε επίπεδο ΟΤΑ είναι εφήμερου χαρακτήρα, ευκαιριακώς σχεδιασμένα και ανεπαρκώς στελεχωμένα με αποτέλεσμα την έμμεση ενίσχυση των κοινωνικών ανισοτήτων εντός της Αττικής. Παρατηρείται το παράδοξο φαινόμενο Δήμοι με αυξημένο κοινωνικοοικονομικό επίπεδο να διαθέτουν σειρά οργανωμένων Κοινωνικών Υπηρεσιών και Κέντρων Κοινωνικής Πολιτικής, ενώ Δήμοι της Δυτικής Αττικής να στηρίζονται σε «κοινωνικά προγράμματα». Κάθε Δήμος της Δυτικής Αττικής έχει ανάγκη μιας Κεντρικής Κοινωνικής Υπηρεσίας, στελεχωμένης αξιοκρατικά (ΑΣΕΠ) και με διάθεση πόρων από τους δημοτικούς και νομαρχιακούς προϋπολογισμούς, καθώς και από ετήσια χρηματοδότηση των καθ’ ύλη αρμοδίων Υπουργείων Υγείας-Κοινωνικής Αλληλεγγύης και Απασχόλησης-Κοινωνικής Προστασίας.

β) Η Κοινωνική Εργασία είναι εφαρμοσμένη κοινωνική επιστήμη. Στηρίζεται σε επιστημονικά δεδομένα και πορίσματα, χρησιμοποιεί επιστημονικές μεθόδους για την κοινωνική παρέμβαση και αξιολογεί τα αποτελέσματά της. Οι κοινωνικοί λειτουργοί εργάζονται και λειτουργούν στη βάση συγκεκριμένων αξιών και αρχών (δεοντολογία): προσήλωση στα ιδεώδη της ελευθερίας και της δικαιοσύνης, πίστη στην αξία της ανθρώπινης ύπαρξης και των δυνατοτήτων της, εναντίωση σε κάθε μορφής διάκριση, αποφυγή σχέσεων ή δεσμεύσεων που είναι ασυμβίβαστες με τα συμφέροντα των εξυπηρετούμενών τους.

γ) Η δεοντολογία των κοινωνικών λειτουργών αλλά και ο ευρύτερος θεσμικός ρόλος τους δεν επιτρέπει την από μέρους τους αποδοχή (παθητική ή αρνητική) κοινωνικών στερεοτύπων και πρακτικών διάκρισης. Η αξιοκρατική επιλογή και συνεχής επιμόρφωση των στελεχών των Κοινωνικών Υπηρεσιών σε συνδυασμό με την οργανωτική και λειτουργική επάρκεια των τελευταίων μπορούν να συμβάλουν σε αποτελεσματικές δράσεις για την αντιμετώπιση των διακρίσεων.

Δεδομένων όλων των παραπάνω:

Καλούμε τα στελέχη των Κοινωνικών Υπηρεσιών του Ζεφυρίου και της Δυτικής Αττικής να αναλάβουν δράση για την ανάδειξη, επισήμανση και αντιμετώπιση των λόγων και πρακτικών διακρίσεων στις τοπικές κοινωνίες με στόχο την εμπέδωση της αρχής του σεβασμού της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

Καλούμε τις Κοινωνικές Υπηρεσίες να βγουν στους δρόμους και να κάνουν αισθητή την παρουσία τους σε «τόπους περιθωρίου», «εγκληματικότητας», «γκέτο» κ.ά., συμβάλλοντας έτσι τόσο στην ανάδειξη του προβλήματος όσο και στη γεφύρωση του χάσματος μεταξύ πληθυσμιακών ομάδων. Η εμπεδωμένη φιλολογία για ύπαρξη «γκέτο» δεν οδηγεί παρά μόνο στην αναπαραγωγή των χωρικών και κοινωνικών ανισοτήτων.

Καλούμε τις Κοινωνικές Υπηρεσίες και τις δημοτικές αρχές να συμμετέχουν σε δίκτυα ΜΚΟ ανθρωπίνων και κοινωνικών δικαιωμάτων, επιστημονικών και ερευνητικών φορέων με στόχο τη συστηματική αξιολόγηση των κοινωνικών ζητημάτων στην περιοχή της Δυτικής Αττικής. Η βελτίωση της ποιότητας ζωής μέσω της διάχυσης καλών πρακτικών στο πεδίο προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και καταπολέμησης των διακρίσεων δεν είναι ουτοπία για τη Δυτική Αττική: είναι ανάγκη και αίτημα.

Καλούμε τα στελέχη των Κοινωνικών Υπηρεσιών να δώσουν ιδιαίτερη βαρύτητα στο καθήκον του εντοπισμού και εξάλειψης των διακρίσεων σε βάρος κάθε ανθρώπου ή ομάδας, λόγω φυλής, χρώματος, φύλου, σεξουαλικού προσανατολισμού, ηλικίας, θρησκείας, εθνοτικής καταγωγής, οικογενειακής κατάστασης, πολιτικών πεποιθήσεων, πνευματικής ή σωματικής αναπηρίας ή άλλης προτίμησης ή προσωπικού χαρακτηριστικού, ιδιότητας ή καθεστώτος (ΣΚΛΕ, Δεοντολογία Κοινωνικών Λειτουργών Ελλάδας, VI.2).

21.3.2009

ΒΙΩΣΙΜΟ ΖΕΦΥΡΙ: ΟΡΑΜΑ ή ΟΥΤΟΠΙΑ;

http://viosimozefyri.wordpress.com

viosimozefyri@gmail.com

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

3/2009

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΡΑΤΣΙΣΜΟΥ:

Επισημάνσεις για τη Δυτική Αττική

Με αφορμή την Παγκόσμια Μέρα κατά του Ρατσισμού, η «Πρωτοβουλία για ένα Βιώσιμο Ζεφύρι» νιώθει την ανάγκη να επισημάνει τα εξής:

α) Παρά την ύπαρξη στοιχείων για κρούσματα κοινωνικού και θεσμικού ρατσισμού στην ευρύτερη περιοχή της Δυτικής Αττικής και σε ποικίλα πεδία (πχ., εκπαίδευση, κοινωνικές υπηρεσίες, πρόσβαση σε δημόσιες υπηρεσίες, στεγαστική αποκατάσταση, δημόσιος λόγος), αλλά και την εμπεδωμένη αντίληψη πλέον των πολιτών για φαινόμενα διακρίσεων (βλ. Έκθεση Ευρωβαρόμετρου 2008), μέρος των τοπικών πολιτικών συστημάτων και δυνάμεων αντιστρατεύεται κάθε προσπάθεια διάγνωσης και αντιμετώπισης αυτού του πολύπλοκου κοινωνικού φαινομένου. Σε αυτό το πλαίσιο, οι εκθέσεις διεθνών οργανισμών και οργάνων προσεγγίζονται ως «προβοκατόρικες», «σκοτεινές», «ανθελληνικές» κ.ά., ενισχύοντας έτσι ακόμα περισσότερο την αρνητική θέση της χώρας μας στο διεθνή χάρτη προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

β) Το Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ- πηγή των «προβοκατόρικων» εκθέσεων- είναι εκείνο το διεθνές όργανο για το οποίο η Ελλάδα είχε θέσει υποψηφιότητα το 2006 (αλλά δεν τα κατάφερε) και θα θέσει πάλι υποψηφιότητα για την περίοδο 2010-2015! Επίσης, είναι το ίδιο Συμβούλιο που δημοσιοποιεί εκθέσεις για όλες τις χώρες, συμπεριλαμβανομένων χωρών, όπως το Ηνωμένο Βασίλειο και η Ιταλία, αναδεικνύοντας σημαντικές παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων (πχ., παράνομες συλλήψεις υπόπτων για τρομοκρατία). Η αντιμετώπιση των εκθέσεων των διεθνών οργανισμών από μέρος εκπροσώπων της περιοχής μας όχι μόνο δεν μας τιμά αλλά ενδέχεται να έχει αρνητικές συνέπειες σε ζητήματα εξωτερικής πολιτικής της χώρας και συμμετοχής της στο Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων!

γ) Οι εκθέσεις των διεθνών οργανισμών – και αυτό αποκρύπτεται συστηματικά- δεν «καταδικάζουν» συλλήβδην τη χώρα μας στο πεδίο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. «Καταδικάζουν» συγκεκριμένες πρακτικές, συγκεκριμένες υπηρεσίες και συγκεκριμένες δημοτικές αρχές. Την ίδια στιγμή που αναγνωρίζουν περιπτώσεις έλλειψης σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη Δυτική Αττική και αλλού, την ίδια στιγμή αναγνωρίζουν την πρόοδο Δήμων της χώρας μας και συγκεκριμένων προγραμμάτων πολιτικής, όπως οι Δήμοι Αγίας Βαρβάρας και Βόλου, το πρόγραμμα εκπαίδευσης των παιδιών με μουσουλμανικό θρήσκευμα στη Θράκη.

Δεδομένων όλων των παραπάνω:

α) Καλούμε κινήσεις πολιτών, δημόσιες αρχές και ενεργούς πολίτες της Δυτικής Αττικής να κινητοποιηθούν προς την κατεύθυνση συστηματικής παρατήρησης, αξιολόγησης και αντιμετώπισης των φαινομένων διάκρισης εις βάρος συμπολιτών και συγκατοίκων μας και να αντισταθούν σε στερεότυπα και προκαταλήψεις.

β) Καλούμε ΜΚΟ ανθρωπίνων δικαιωμάτων, επιστημονικούς και ερευνητικούς φορείς να ασχοληθούν συστηματικά με την περιοχή της Δυτικής Αττικής με στόχο τη βελτίωση της ποιότητας ζωής μέσω της διάχυσης καλών πρακτικών στο πεδίο προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και καταπολέμησης των διακρίσεων.

γ) Καλούμε τις κεντρικές, περιφερειακές, νομαρχιακές και δημοτικές αρχές να ενθαρρύνουν πολιτικές και προγράμματα εκπαίδευσης στελεχών τους στα ανθρώπινα δικαιώματα και την προώθηση της συμμετοχής των Ρομά στα τοπικά πολιτικά δρώμενα. Επισημαίνεται η δυνατότητα συμμετοχής των ΟΤΑ της περιοχής μας σε προγράμματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Συμβουλίου της Ευρώπης στο πεδίο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, καθώς και η ανάγκη συνεργασίας με ανεξάρτητες διοικητικές αρχές, έμπειρους επιστημονικούς φορείς και ΜΚΟ (Συνήγορος του Πολίτη, Δίκτυο Αντιγόνη, Εθνική Επιτροπή για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι κ.ά.).

δ) Εφιστούμε την προσοχή όλων σε ένα αυξανόμενο κύμα αθιγγανοφοβίας με στόχο την κατασκευή αποδιοπομπαίων τράγων για σειρά κοινωνικών προβλημάτων των περιοχών μας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η ταύτιση της ομάδας των Ρομά με την παραβατικότητα, όταν μάλιστα δεν διαθέτουμε καν ποσοτικά και ποιοτικά στοιχεία για τη συμμετοχή της εν λόγω ομάδας. Κατανοούμε πλήρως την ανάγκη για εύρεση υπευθύνων της οικονομικής και περιβαλλοντικής κρίσης της περιοχής μας (και όχι μόνο)….αλλά ας προσπαθήσουμε να μην υποκύψουμε στη συνήθη «παγίδα», όπως μοναδικά έχει αποτυπωθεί ποιητικά και τραγουδιστικά:

«Κάποιοι φταίνε όμως, κάποιος φταίει. Εύκολο είναι να το βρεις: Γύφτοι θα’ ναι ή Εβραίοι ή ο κύριος Κανείς»!

ΒΙΩΣΙΜΟ ΖΕΦΥΡΙ: ΟΡΑΜΑ ή ΟΥΤΟΠΙΑ;

http://viosimozefyri.wordpress.com

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

2/2009

ΠΑΡΚΟ ΤΡΙΤΣΗ: ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ ΚΑΙ ΤΟ ΖΕΦΥΡΙ!

Μετά τις τελευταίες εξελίξεις σχετικά με το μέλλον του Πάρκου Περιβαλλοντικής Ευαισθητοποίησης «Αντώνη Τρίτση» και τη δημοσιοποίηση των απόψεων του ΥΠΕΧΩΔΕ (ανακοίνωση τύπου 12.3.2009) και της αντίδρασης του ΑΣΔΑ για ματαίωση των κινητοποιήσεων (ανακοίνωση ΑΣΔΑ 13.3.2009), φαίνεται ότι το ζήτημα εξαντλείται στο ποσό των χρημάτων που θα εισρεύσουν στο ταμείο του φορέα διαχείρισης για το Πάρκο. Όμως διακυβεύεται κάτι πολύ πιο ζωτικό- Διακυβεύεται η φύση και η αξία του Πάρκου!

Η διακύβευση αυτή προκύπτει από την έμμεση εξάρτηση της χρηματοδότησης του Πάρκου από την εκπόνηση ενός σχεδίου βιωσιμότητας του Πάρκου. Το σχέδιο αυτό πρέπει- σύμφωνα με το ΥΠΕΧΩΔΕ- να περιλαμβάνει ανάπτυξη δραστηριοτήτων που θα αποφέρουν έσοδα, καθώς και τη λήψη μέτρων για τη φύλαξη και τη συντήρηση με ευθύνη του Οργανισμού Διαχείρισης του Πάρκου

Η εξέλιξη αυτή δεν ενδιαφέρει μόνο τους όμορους Δήμους αλλά το σύνολο του Λεκανοπεδίου λόγω του υπερτοπικού χαρακτήρα του Πάρκου. Ιδιαίτερα δε για τις περιοχές της Δυτικής Αθήνας και το Ζεφύρι, το Πάρκο αποτελεί σημαντικό χώρο για πεζοπορία, ποδηλασία, φιλικές συναθροίσεις, κοινωνικές εκδηλώσεις, φυσιολατρικές δραστηριότητες κ.ά. Είναι ίσως ο μοναδικός ελεύθερος δημόσιος χώρος τέτοιας κλίμακας στην περιοχή μας που μπορεί να αποτελέσει πραγματική ανάσα από την πίεση του δομημένου χώρου και των ιδιωτικών λύσεων στο πεδίο της αναψυχής (πχ., παιδότοποι, χώροι άθλησης).

Πιστεύοντας στην αυταξία του Πάρκου, δηλαδή στην ενδογενή αξία του ως αδόμητου-ελεύθερου-δημόσιου-φυσικού χώρου, θεωρούμε ότι οι κάτοικοι των περιοχών μας, οι πρωτοβουλίες και επιτροπές αγώνα, οι σχετικές ΜΚΟ, οι φιλοπεριβαλλοντικοί σύλλογοι και κάθε ενδιαφερόμενος οφείλουμε να παρακολουθούμε συστηματικά τις εξελίξεις και να παρεμβαίνουμε για να δημοσιοποιήσουμε μιαν άλλη- εναλλακτική- προσέγγιση για το Πάρκο: Το Πάρκο έχει αυταξία, τεράστια αξία χρήσης και ως εκ τούτου οι θεσμικοί φορείς οφείλουν να το διαφυλάξουν και να το υπερασπιστούν ως τέτοιο! Η εξάρτηση της προστασίας του Πάρκου από ανταποδοτικές και άλλες χρήσει οδηγεί στην ενίσχυση των πιέσεων δόμησης και εν τέλει υπονόμευσης της αυταξίας του Πάρκου. Το Βιώσιμο Ζεφύρι συμμετέχει στην ανάδειξη αυτής της αυταξίας και για το λόγο αυτό θα συγκεντρώνει, επεξεργάζεται, δημοσιοποιεί κάθε σχετικό υλικό τεκμηρίωσης και ανάδειξης του Πάρκου ως ζωτικού χώρου για την ποιότητα ζωής στη Δυτική Αθήνα και το Ζεφύρι.

ΒΙΩΣΙΜΟ ΖΕΦΥΡΙ

viosimozefyri@gmail.com

ΒΙΩΣΙΜΟ ΖΕΦΥΡΙ: ΟΡΑΜΑ ή ΟΥΤΟΠΙΑ;

http://viosimozefyri.wordpress.com

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

1/2009

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΒΙΩΣΙΜΟ ΖΕΦΥΡΙ

Το Ζεφύρι είναι ένας τόπος με αρκετά προβλήματα (οικονομικά, κοινωνικά) αλλά και πολλά θετικά γνωρίσματα (αίσθηση γειτονιάς, πολυπολιτισμικότητα, μικρή κλίμακα δομημένου χώρου, ελεύθεροι χώροι, όψη προς Πάρνηθα, γειτνίαση με Φυλή και Θρακομακεδόνες, πρόσβαση σε μεγάλα οδικά δίκτυα κ.ά.). Ωστόσο, το Ζεφύρι «πάσχει» από την ευρέως καλλιεργούμενη εικόνα μιας αστικής περιοχής – γκέτο («πιάτσα ναρκωτικών», εστία και «θερμοκήπιο» εγκληματικότητας κ.ά.). Πολλοί φαίνεται να εγκλωβίζονται σε αυτή την εικόνα και να την αναπαραγάγουν.

Το Ζεφύρι είναι μια περιοχή με κοινωνικά προβλήματα, όπως όλες οι αστικές περιοχές της χώρας. Τα ερωτήματα που προκύπτουν είναι: Μπορεί το Ζεφύρι να εξελιχθεί σε μια βιώσιμη κοινότητα ή είναι καταδικασμένο να «δικαιώσει» όσους του «χαρίζουν» την εικόνα του περιθωρίου; Μπορεί το Ζεφύρι να εξελιχθεί σε μια πράσινη (οικολογική) και πολύχρωμη (πολυπολιτισμική, ανοιχτή) νησίδα ποιότητας ή είναι «καταδικασμένο» να αναπαραγάγει το νεοελληνικό πρότυπο αστικής ανάπτυξης (υπερδόμηση, ελάχιστοι ελεύθεροι δημόσιοι χώροι, αυτοκρατορία του αυτοκινήτου);

Επειδή εμείς πιστεύουμε ότι ένα ΒΙΩΣΙΜΟ ΖΕΦΥΡΙ είναι ΕΦΙΚΤΟ εγκαινιάζουμε μια προσπάθεια έρευνας, μελέτης και επιστημονικής τεκμηρίωσης τόσο για τα προβλήματα όσο και για τις προοπτικές της περιοχής μας. Προς αυτή την κατεύθυνση ιδρύουμε ομώνυμη Μη Κυβερνητική Οργάνωση και Παρατηρητήριο Πολιτικών για το Ζεφύρι και τη Δυτική Αττική, δημοσιοποιώντας τις απόψεις και τις ιδέες μας μέσω ιστολογίου (http://viosimozefyri.wordpress.com) και διαδικτυακού τόπου www.viosimozefyri.gr (υπό κατασκευή). Απόψεις, γνώμες και συμβολές είναι καλοδεχούμενες.

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΒΙΩΣΙΜΟ ΖΕΦΥΡΙ

viosimozefyri@gmail.com

Πολλοί Δήμοι της χώρας μας έχουν ήδη εκπονήσει και δημοσιεύσει τα επιβαλλόμενα από το νέο Κώδικα Δήμων και Κοινοτήτων επιχειρησιακά προγράμματα. Τα κείμενα αυτά δεν αποτελούν παρά μια ανάλυση της υφιστάμενης κατάστασης των Δήμων σε οικονομικό, κοινωνικό και θεσμικό επίπεδο και ένα σχέδιο αναγνώρισης ευκαιριών, κινδύνων, αδυναμιών και προτερημάτων ενόψει των αυξημένων απαιτήσεων διοικητικής αποτελεσματικότητας, αποδοτικότητας και λογοδοσίας. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι ο υπό διαμόρφωση «Καποδίστριας ΙΙ» φιλοδοξεί να αγγίξει και τις ευρύτερες μητροπολιτικές περιοχές της χώρας με σκοπό τη δημιουργία νέων οργανισμών τοπικής αυτοδιοίκησης, ικανών να αποτελέσουν τελικούς δικαιούχους της νέας προγραμματικής περιόδου 2007-2013 (ΕΣΠΑ).

Έχοντας στη διάθεσή μας αρκετά επιχειρησιακά προγράμματα Δήμων από όλες τις γεωγραφικές περιφέρειες της χώρας, το ερώτημα που ανακύπτει για τη Δυτική Αττική είναι σε ποιο βαθμό οι Δήμοι της αντιλαμβάνονται το νέο περιβάλλον και ποιες στρατηγικές επιλογές προκρίνουν για το άμεσο μέλλον. Τα επιχειρησιακά προγράμματα των Δήμων Ζεφυρίου, Ελευσίνας, Ασπροπύργου και Άνω Λιοσίων αποτελούν ένα καλό δείγμα της ευρύτερης Δυτικής Αττικής, η επεξεργασία των οποίων μπορεί να μας βοηθήσει να κάνουμε κάποιες πρώτες διαπιστώσεις. Αναλυτικότερα, θα διερευνήσουμε δυο βασικές πτυχές: α) Σε ποιο βαθμό ενσωματώνεται η κοινωνική διάσταση (κοινωνικά προβλήματα) στα εν λόγω προγράμματα και, β) σε ποιο βαθμό τα εν λόγω προγράμματα ενσωματώνουν αρχές της χρηστής διακυβέρνησης (διαφάνεια, συμμετοχή).

Όσον αφορά το ζήτημα της κοινωνικής διάστασης, η μελέτη των εν λόγω επιχειρησιακών προγραμμάτων τείνει στο συμπέρασμα της ύπαρξης μιας σειράς «παραδόξων». Το ζήτημα της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού θίγεται ελάχιστα και στα τέσσερα προγράμματα, στοιχείο παραδοξότητας σε Δήμους με κοινωνικές εντάσεις (πχ., διαχείριση προβλημάτων της ομάδας των Ρομ), μεγάλα ποσοστά φτώχειας και χαμηλή ποιότητας ζωής. Αν και η παραβατικότητα θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα στον Ασπρόπυργο και το Ζεφύρι, η ανάλυση της υφιστάμενης κατάστασης σχεδόν τα παραβλέπει, ενώ και οι προτεινόμενες στρατηγικές δεν αγγίζουν τις εν λόγω θεματικές. Φαίνεται επίσης ότι δεν υπάρχουν ή δεν αξιοποιούνται κοινωνικές έρευνες (πχ., στο πλαίσιο της κοινοτικής πρωτοβουλίας Equal) για τα κοινωνικά ζητήματα της περιοχής, ενώ η επένδυση σε νέα θεσμικά εργαλεία (πχ., Τοπικά Συμβούλια Πρόληψης της Παραβατικότητας) είναι ανύπαρκτη. Μάλιστα, στο επιχειρησιακό πρόγραμμα της Ελευσίνας αναγνωρίζεται «…η απουσία στατιστικών στοιχείων και κοινωνικής έρευνας για την κοινωνική σύνθεση του Δήμου Ελευσίνας έτσι ώστε να εντοπιστούν οι κοινωνικές ομάδες με ειδικά προβλήματα από τη μια πλευρά και να αναδιαμορφωθούν οι κοινωνικές υπηρεσίες από την άλλη…», τονίζεται δε ακόμα ότι «…η μέχρι τώρα υλοποίηση των προγραμμάτων και των θεσμών γίνεται με βάση τους διαθέσιμους χρηματοδοτικούς πόρους, τις προτάσεις των εκλεγμένων και των στελεχών και όχι με βάση τις ολοκληρωμένες ανάγκες της περιοχής μετά από συστηματική έρευνα πεδίου…». Στην περίπτωση του Ασπροπύργου, η κοινωνική συνοχή ταυτίζεται με τα όποια ζητήματα τίθενται από την παρουσία αλλοδαπών, ενώ οι προτεινόμενες στρατηγικές κάνουν λόγο για την αντιμετώπιση της παραβατικότητας (θέμα που δεν θίγεται και δεν αναλύεται στην υφιστάμενη κατάσταση!). Εντύπωση προκαλεί ότι στην ανάλυση ευκαιριών στον τομέα της κοινωνικής συνοχής γίνεται λόγος για τη δυνατότητα της τοπικής αυτοδιοίκησης να αξιοποιήσει όλες τις δράσεις του Δ΄ΚΠΣ (ΕΣΠΑ 2007-2013) αφού μέγιστη πολιτική προτεραιότητα και κατεύθυνση του ΕΣΠΑ είναι η καταπολέμηση της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού! Βέβαια, η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική: το ΕΣΠΑ θα αφιερώσει ένα πολύ μικρό τμήμα του στην κοινωνική συνοχή (μόλις το 9,1% των επιχορηγήσεων του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Ταμείου αφορά τη βελτίωση της κοινωνικής ένταξης των μειονεκτικών ομάδων του πληθυσμού και μόλις το 8,9% των επιχορηγήσεων του Ευρωπαϊκού Ταμείου Περιφερειακής Ανάπτυξης σε επενδύσεις σε κοινωνικές υποδομές), ενώ η Περιφέρεια της Αττικής βρίσκεται σε καθεστώς μεταβατικής στήριξης, γεγονός που σημαίνει ολοένα και μικρότερες ευρωπαϊκές χρηματοδοτήσεις και ελάχιστες στον κοινωνικό τομέα. Με άλλα λόγια, το ΕΣΠΑ και η νέα πολιτική συνοχής μάλλον αποτελούν «κίνδυνο» παρά «ευκαιρία». Παρόμοια «παράδοξα» παρουσιάζονται και στο επιχειρησιακό πρόγραμμα του Δήμου Άνω Λιοσίων. Συγκεκριμένα, η ανάλυση για την κοινωνική συνοχή και σε αυτή την περίπτωση ταυτίζεται με την παρουσία των αλλοδαπών, το ΕΣΠΑ θεωρείται ότι έχει ως μέγιστη προτεραιότητα την καταπολέμηση της φτώχειας (!), ενώ ένας εκ των γενικών στόχων στο πεδίο της κοινωνικής συνοχής είναι ο «έλεγχος και η καταστολή της παραβατικότητας», φαινόμενο που δεν θίγεται στην ανάλυση της υφιστάμενης κατάστασης.

Όσον αφορά το ζήτημα της χρηστής διακυβέρνησης, οι διαρθρωτικές αδυναμίες των Δήμων είναι κάτι παραπάνω από εμφανείς. Η γνήσια συμμετοχική διαδικασία δεν περιορίζεται σε μια εκ των υστέρων διαβούλευση αλλά εμπεριέχει θεσμικές διαδικασίες συμμετοχής από τα πρώτα στάδια του σχεδιασμού. Ομάδες πολιτών, μη κυβερνητικές οργανώσεις, κοινωνία των πολιτών και πολιτικές παρατάξεις αποτελούν εταίρους στη διαδικασία του τοπικού σχεδιασμού, ενώ οι ανοιχτές δημόσιες συζητήσεις μπορούν και πρέπει να ενθαρρύνονται. Ακόμα περισσότερο, πρέπει να ενθαρρύνεται η διατύπωση προτάσεων και προβληματισμών όσων βρίσκονται σε αδυναμία παρέμβασης (πχ., νέοι, μαθητές, ευπαθείς κοινωνικές ομάδες). Σε κανένα από τα τέσσερα επιχειρησιακά προγράμματα δεν καταγράφεται ένας ανάλογος προβληματισμός, πόσο μάλλον η πρόβλεψη διαδικασιών συμμετοχής των κοινωνικών ομάδων. Άλλο σημαντικό ζήτημα είναι η πληρότητα των στοιχείων που αφορούν την οικονομική διαχείριση των Δήμων. Χαρακτηριστικό προς τούτο είναι το γεγονός ότι στο επιχειρησιακό πρόγραμμα των Άνω Λιοσίων (όπως δημοσιεύτηκε στο www.dimosliosion.gr ) δεν υπάρχει σχετική ανάλυση για τα οικονομικά του Δήμου! Σε άλλα δε προγράμματα (πχ., Ζεφύρι, Ασπρόπυργος), η οικονομική ανάλυση περιορίζεται σε ένα ή δυο έτη (2005-2006). Επιπρόσθετα, κείμενα 500-600 σελίδων δεν περιλαμβάνουν κατάλογο πηγών και βιβλιογραφίας: θετικό παράδειγμα αποτελεί το πρόγραμμα της Ελευσίνας που περιλαμβάνει ευρύ κατάλογο πηγών τεκμηρίωσης. Τέλος, ο όποιος στρατηγικός προγραμματισμός οφείλει να υιοθετεί συγκεκριμένους δείκτες έτσι ώστε να είναι δυνατή η αξιολόγησή του από τους πολίτες. Χωρίς τους ανάλογους δείκτες αποτελεσμάτων, η όποια στρατηγική παραμένει στο πεδίο της επικοινωνιακής διαχείρισης και της δημιουργίας εντυπώσεων, εις βάρος της διαφάνειας και της λογοδοσίας.

Τα γενικά συμπεράσματα από τη συνοπτική ανάλυση που προηγήθηκε μπορούν να διατυπωθούν ως εξής: Πρώτον, οι Δήμοι παρουσιάζουν ευρύ έλλειμμα επιστημονικής γνώσης για τα κοινωνικά προβλήματα των περιοχών τους και αρέσκονται σε «επικοινωνιακή» διαχείριση παρά σε χάραξη συγκεκριμένης κοινωνικής πολιτικής. Δεύτερον, οι Δήμοι παρουσιάζουν ένα σημαντικό έλλειμμα «χρηστής διακυβέρνησης» με χαμηλές επιδόσεις σε ζητήματα διαφάνειας, λογοδοσίας και συμμετοχής. Και τα δυο αυτά ελλείμματα αποδυναμώνουν το δημοκρατικό και σχεδιαστικό τους ρόλο, ενισχύουν την κοινωνική απάθεια και τελικά συμβάλλουν στην αναποτελεσματικότητα των επιλογών τους. Στο νέο αναπτυξιακό περιβάλλον μάλλον αυτά τα στοιχεία θα δυσκολέψουν ακόμα περισσότερο τους Δήμους να υπερασπιστούν το θεσμικό ρόλος τους, ακόμα και την αυτόνομη διοικητική ύπαρξή τους!

[όπως έχει δημοσιευτεί στην εφ. ΘΡΙΑΣΙΟ, www.thriassio.gr ]

Ζεφύρι: Οικοδομώντας μια βιώσιμη πόλη.

Ανατρέποντας τα στερεότυπα (α)

 Πρόσφατη έρευνα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής ασχολείται με το ρόλο των πόλεων στην οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη, καθώς και στην ευρύτερη ποιότητα ζωής των πολιτών. Έμφαση δίνεται στην οικοδόμηση βιώσιμων πόλεων. Τι σημαίνει όμως βιώσιμη πόλη; Ποια είναι τα βασικά χαρακτηριστικά της; Πως οικοδομείται η ελκυστικότητα της πόλης και ποια η σημασία των στερεοτύπων;

Σύμφωνα με την έρευνα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, τα βασικά χαρακτηριστικά της βιώσιμης πόλης είναι τα εξής: ανεκτικότητα-ενσωμάτωση-ασφάλεια, αποτελεσματική διακυβέρνηση (συμμετοχικότητα και τοπική ηγεσία), πρόσβαση σε δημόσιες μεταφορές και κοινωνία της πληροφορίας, κατάλληλες και προσβάσιμες υπηρεσίες (δημόσιες, ιδιωτικές, κοινοτικές και εθελοντικές), ιδανικό περιβάλλον, ευημερούσα και καινοτόμο τοπική οικονομία, ποιότητα σχεδιασμού και δικαιοσύνη (έναντι των άλλων και των μελλοντικών γενεών). Η επιδίωξη εμπέδωσης και διατήρησης των παραπάνω ιδιοτήτων είναι υπόθεση όλων μας και όλων των επιπέδων διοίκησης.

Η οικοδόμηση μιας βιώσιμης πόλης απαιτεί στρατηγικό σχεδιασμό, κατάλληλο θεσμικό μηχανισμό και διαρκή αξιολόγηση. Βασικό εμπόδιο όλων των παραπάνω αναδεικνύεται πολλές φορές η ύπαρξη συγκεκριμένων αρνητικών στερεοτύπων. Ως στερεότυπα ορίζουμε γενικευμένες αξιολογικές κρίσεις για ομάδες και κοινότητες, μη επιδεχόμενες εμπειρικής τεκμηρίωσης και ορθολογικής επεξεργασίας. Τα στερεότυπα είναι αρκετά ελκυστικά επειδή παρουσιάζουν την «πραγματικότητα» αρκετά απλή στην ερμηνεία και κατανόησή της (πχ., οι Αρβανίτες είναι άγριοι, τα παιδιά χωρισμένων γονέων είναι προβληματικά, οι μετανάστες είναι συνήθως παραβάτες), ενώ προσφέρουν και ψυχολογική άμυνα σε πληθυσμούς που νιώθουν ευάλωτοι λόγω οικονομικών και κοινωνικών αλλαγών. Επιπρόσθετα, η δύναμη των στερεοτύπων μπορεί να οδηγήσει στην υιοθέτησή τους ακόμα και από τα ίδια τα «θύματά τους», αναπαράγοντας έτσι έναν προβλεπόμενο κοινωνικό ρόλο (πχ., ο κοινωνικός ρόλος του παραβάτη-περιθωριακού).

Τα στερεότυπα αναφέρονται σε άτομα, ομάδες πληθυσμού, κοινότητες ή ακόμα σε ολόκληρες εθνότητες. Το Ζεφύρι είναι χαρακτηριστική περίπτωση πόλης / κοινότητας «θύματος» στερεοτύπων. Η πόλη είναι ταυτισμένη για ένα ευρύ τμήμα της κοινής γνώμης και των συμπολιτών μας στο Λεκανοπέδιο της Αττικής με φαινόμενα και χαρακτηριστικά, όπως «εγκληματικότητα», «βία», «ναρκωτικά», «φτώχεια», «κοινωνικός αποκλεισμός» και «ρατσισμός». Διενεργώντας μια έρευνα ανάλυσης περιεχομένου σε δημοσιεύματα του καθημερινού τύπου (Ελευθεροτυπία, ΤΑ ΝΕΑ, Ριζοσπάστης, ΑΥΓΗ), βάσεις δεδομένων (www.google.com ) και πρακτικά των συζητήσεων στο Κοινοβούλιο (www.parliament.gr), διαπιστώνουμε και εμπειρικά ότι οι αναφορές στο Ζεφύρι κατά 90% είναι αρνητικές. Αναλυτικότερα, σε σύνολο 491 αναφορών, το 59,3% (291 αναφορές) αναφέρεται στα ναρκωτικά, το 15,5% (76 αναφορές) στη φτώχεια, το 12,9% (63 αναφορές) στο ρατσισμό και το 12,3% (61 αναφορές) στην εγκληματικότητα.

Οι περισσότερες αναφορές βουλευτών (Πρακτικά συζητήσεων Κοινοβουλίου) αναφέρονται επίσης στην εγκληματικότητα, την εμπλοκή των τσιγγάνων της περιοχής σε εμπόριο όπλων και ναρκωτικών, το ιδιότυπο γκέτο, τους άσκοπους πυροβολισμούς κ.ά. Ακόμα και αν εξετάσουμε σύγχρονες επιστημονικές έρευνες στα πεδία της κοινωνικής πολιτικής, της εκπαίδευσης, της οικονομίας και της χωροταξίας, το Ζεφύρι αναφέρεται μεταξύ των «αρνητικών» παραδειγμάτων. Σταχυολογώντας αναφέρουμε έρευνες για τη σχολική διαρροή και αποτυχία, την εκλογική συμπεριφορά περιοχών υψηλού κοινωνικού αποκλεισμού, τη συγκέντρωση επαγγελμάτων και δραστηριοτήτων ανειδίκευτης εργασίας, τη μη πρόσβαση σε ευρύτερα συγκοινωνιακά δίκτυα, τα χωροταξικά προβλήματα, καθώς και την έλλειψη κοινωνικού κεφαλαίου (δεσμοί εμπιστοσύνης και αλληλεγγύης).

Στερεοτυπικά η πόλη του Ζεφυρίου αναφέρεται ως «απαγορευμένη πόλη», «πόλη σε ομηρία», «πόλη των παρανόμων», «πόλη μετανάστης», «βασίλειο των ναρκωτικών», «γκέτο», «χώρος και φωλιά κάθε είδους κακοποιών», «εγκαταλε-λειμμένη πόλη» κ.ά. Η περιγραφή και ανάδειξη των προβλημάτων της πόλης αποτελεί σημαντική αρχή για την κινητοποίηση ανθρώπων, πόρων και μηχανισμών προκειμένου να επιτευχθεί κοινωνική και οικονομική πρόοδος. Όμοια όμως προβλήματα υπάρχουν σε πολλές πόλεις της χώρας μας και του κόσμου, ίδιας ή και μεγαλύτερης έντασης. Αυτό που διαφοροποιεί τις πόλεις και τις κοινότητες που κατάφεραν να δώσουν βιώσιμες λύσεις σε σχέση με αυτές που έμειναν κατακερματισμένες και βραδυπορούσες ήταν η αποδόμηση των στερεοτύπων, η ανάδειξη σημαντικών θετικών πρωτοβουλιών και η κινητοποίηση ανθρώπων, τόσο της ίδιας της κοινότητας όσο και εκτός της κοινότητας. Ήταν με άλλα λόγια η ανάπτυξη πρωτοβουλιών προσαρμογής στο σύγχρονο κοινωνικό και οικονομικό περιβάλλον και η κατανίκηση των δυνάμεων εσωστρέφειας.

Πως όμως επιτυγχάνεται η αποδόμηση των στερεοτύπων; Ποια εργαλεία μπορούν να χρησιμοποιηθούν; Μαγικές συνταγές δεν υπάρχουν. Η ελληνική και διεθνής εμπειρία μας εφοδιάζει με συγκεκριμένα παραδείγματα που θα μπορούσαν να εφαρμοστούν (μετά από αναγκαία προσαρμογή) και στην περίπτωση του Ζεφυρίου. Αναλυτικότερα, πόλεις με ανάλογα προβλήματα «στιγματισμού» ενεργοποίησαν μηχανισμούς διάγνωσης της γένεσης και διαιώνισης των εις βάρος τους στερεοτύπων. Διερευνήθηκαν ακόμα και συμπεριφορές της ίδιας της κοινότητας στην ανάδειξη συγκεκριμένων στερεοτύπων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η Περιφέρεια της Καλαβρίας στη Νότια Ιταλία. Η συγκεκριμένη περιφέρεια στερεοτυπικά ταυτίζεται από μεγάλο μέρος της ιταλικής και ευρωπαϊκής κοινής γνώμης με τη μαφία, την τεμπελιά, τη βία, την αναξιοπιστία, την τρομοκρατία και τον υπόκοσμο. Πρόσφατα οι αρχές της ιταλικής Περιφέρειας δημοσιοποίησαν μια ευρεία επικοινωνιακή δράση με σύνθημα «Χωριάτες; Απατεώνες; Απολίτιστοι; Τρομοκράτες; Μάλιστα, είμαστε Καλαβρέζοι. Και οι τελευταίοι έσονται πρώτοι» με σκοπό την κινητοποίηση ανθρώπων και πόρων στην προσπάθεια κοινωνικής και οικονομικής ανάπτυξης της περιοχής.

Από την ελληνική πραγματικότητα επίσης δεν λείπουν τα παραδείγματα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ο Δήμος Αγίας Βαρβάρας. Η πόλη για μεγάλο διάστημα ήταν ταυτισμένη με στερεότυπα ανάλογα με αυτά του Ζεφυρίου. Η στρατηγική αντίληψη για την επίλυση των προβλημάτων της πόλης βασίστηκε σε τρεις βασικούς άξονες: α) αναγνώριση και εμπέδωση του πολυπολιτισμικού χαρακτήρα της πόλης, β) συνεργασίες σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο, γ) προώθηση στοχευμένων κοινωνικών δράσεων, όπως η λειτουργία Κέντρου Πληροφόρησης και Υποστήριξης Τσιγγάνων. Αξιομνημόνευτο επίσης είναι το παράδειγμα του Δήμου Αλεξανδρούπολης. Ο Δήμος αυτός πρόσφατα έγινε μέλος του Ευρωπαϊκού Δικτύου για την Αστική Ασφάλεια με στόχο τη μελέτη και εφαρμογή δράσεων αντεγκληματικής πολιτικής. Κοινό χαρακτηριστικό όλων των παραπάνω δράσεων είναι η έμφαση στην κοινωνική πρόληψη της παραβατικότητας και τη συμμετοχή όλων των τοπικών φορέων στην οικοδόμηση μιας κοινότητας αλληλεγγύης και ασφάλειας.

Καταληκτικά οφείλουμε να σημειώσουμε ότι η αντιμετώπιση των στερεοτύπων και η οικοδόμηση ενός Ζεφυρίου με «καλό όνομα» απαιτεί στρατηγική: διάγνωση, υιοθέτηση συγκεκριμένων στόχων, εργαλεία παρέμβασης και ορθολογικές μεθόδους. Η αξιολόγηση της αποτελεσματικότητας της υιοθετούμενης στρατηγικής είναι εκ των ουκ άνευ της όλης προσπάθειας. Η πρόσφατη σύσταση Τοπικού Συμβουλίου Πρόληψης της Παραβατικότητας θα μπορούσε να αποτελέσει το κατάλληλο μηχανισμό για το σχεδιασμό και την εφαρμογή μιας ανάλογης στρατηγικής με πολλαπλά οφέλη για την τοπική κοινότητα στον τομέα της αντιμετώπισης στερεοτύπων και εμπέδωσης της ασφάλειας.

[όπως έχει δημοσιυετεί στην εφημ. ΘΡΙΑΣΙΟ, www.thriassio.gr ]